Kolejnym radykalnym kierunkiem sztuki 2. poł XX wieku jest op art, reprezentowany m.in. przez Victora Vasarely’ego, bada granice percepcji wzrokowej, wykorzystując iluzję optyczną, rytm i powtarzalność form. Równolegle rozwija się sztuka konceptualna, w której – jak w realizacjach Piera Manzoniego czy Josepha Beuysa – nadrzędną wartością staje się idea, proces i kontekst, a materialna forma dzieła traci swoje dotychczasowe znaczenie. Istotnym głosem sprzeciwu wobec komercjalizacji sztuki okaże się arte povera, operująca „ubogimi” materiałami i akcentująca relację między naturą, przedmiotem i czasem. W kręgu refleksji nad rzeczywistością i jej reprezentacją pojawi się również hiperrealizm, dążący do iluzjonistycznej precyzji i chłodnego dystansu wobec przedstawianego świata. Całość dopełni land art, którego monumentalne, efemeryczne realizacje – jak interwencje w pejzaż autorstwa Christo – przesuwają sztukę poza przestrzeń galerii, czyniąc naturę zarówno tworzywem, jak i miejscem doświadczenia artystycznego.