Utworzone w 1862 r. warszawskie Muzeum Sztuk Pięknych, w 1916 r. przekształcone w Muzeum Narodowe, dopiero na pocz. XX w. zaczęło gromadzić zabytki sztuki zdobniczej. Za symboliczną datę istnienia w Muzeum kolekcji rzemiosła artystycznego przyjmujemy rok 1901, kiedy Roman Szewczykowski zapisał swój zbiór artystycznych wyrobów kowalsko-ślusarskich na cele dobra publicznego, z przeznaczeniem dla przyszłego Muzeum Narodowego. Fizycznie kolekcja ta została przejęta dopiero w 1918 r., ale już przed 1912 r. w Muzeum znajdowała się grupa zabytków sztuki dekoracyjnej, pozyskana dzięki wcześniejszym darom.

Jednak dopiero w sporządzonym w 1915 r. programie działalności Muzeum uwzględniono sztukę dekoracyjną. Nowy dział rozwijał się bardzo intensywnie, głównie dzięki bezprzykładnej hojności społeczeństwa, darom i depozytom innych warszawskich instytucji, jak Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, Towarzystwo Opieki nad Zabytkami Przeszłości i Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, ale także intensywnym zakupom.

W ponad pięćdziesięcioletnim okresie powojennym, pomimo dotkliwych strat wojennych, zbiory znacznie się powiększyły, stając się najliczniejszym i najbogatszym w Polsce zespołem dawnej europejskiej sztuki dekoracyjnej od X do pocz. XX w.

Podzielone są, wg kryteriów materiałowychm, na pięć kolekcji: Ceramiki i Szkła, Mebli, Sreber i Metali, Tkanin oraz  Variów i Masoniców.