|
|
Ośrodek Wzornictwa Nowoczesnego |
|
|
Ośrodek Wzornictwa Nowoczesnego powstał w 1979 r. Zgromadzono w nim sztukę dekoracyjną, użytkową i wzornictwo, prace autorstwa projektantów polskich, powstałe po 1918 r. Obecnie zbiory liczą ponad 24 000 obiektów.
W Ośrodku znajduje się wyjątkowa, jedyna w Polsce, kolekcja przedmiotów dekoracyjnych i użytkowych z lat 1946–1949. Są to meble, tkaniny drukowane, szkło i ceramika, zabawki oraz pamiątki, przedmioty z metalu, biżuteria, odzież i akcesoria stroju. W większości są one unikatami, gdyż nigdy nie weszły do produkcji, mimo że wiele z nich powstało z myślą o wytwarzaniu seryjnym.
Największą część zbiorów stanowią przedmioty wykonane w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego (IWP). Szczególnie bogate są działy szkła, ceramiki oraz tkanin, zwłaszcza tkanin drukowanych. Dobrze reprezentowany w zbiorach Ośrodka Wzornictwa Nowoczesnego jest styl lat 50. i 60.
Kolekcja Ośrodka obejmuje również prace unikatowe: ceramikę, szkło i tkaninę artystyczną, m.in. dzieła Magdaleny Abakanowicz i szkła Henryka Albina Tomaszewskiego, przykłady dokonań artystów ze środowiska wrocławskiego i ze szkoły sopockiej, a także inne cenne prace.
|
|
Specyfiką Ośrodka jest bogaty zbiór rysunków projektowych, co daje możliwość prześledzenia kolejnych etapów projektowania; porównania wstępnego szkicu z jego realizacją. W kolekcji znajdują się bogate zespoły archiwaliów (fotografie i dokumenty przekazane przez artystów i ich rodziny). Ośrodek Wzornictwa zajmuje się również dokumentowaniem polskiej sztuki użytkowej poza zbiorami Muzeum: kolekcji i archiwów prywatnych oraz architektury wnętrz użyteczności publicznej, zwłaszcza tych zagrożonych zniszczeniem i nie objętych opieką konserwatorską. Dokumentowano m.in. przedmioty zabytkowe będące w posiadaniu MSZ, prowadzono prace dokumentacyjne we wnętrzach Pałacu Kultury i Nauki. Na podstawie zbiorów i archiwaliów Ośrodka powstają prace magisterskie i doktorskie z dziedziny historii sztuki, projektowania, muzealnictwa i technologii drewna. W najbliższych planach przewiduje się utworzenie galerii wzornictwa obejmującej zarówno ekspozycję stałą, jak i wystawy czasowe.
|
|
Ośrodek Wzornictwa Nowoczesnego jest częścią Zbiorów Sztuki Współczesnej MNW. Powstał w 1979 r., w wyniku przejęcia przez Muzeum Narodowe kolekcji Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, w której od 1946 r. gromadzono przedmioty będące rezultatami działań inspirowanych przez Wandę Telakowską. Opierając się na mecenacie państwowym próbowała ona sprawić, aby produkowane seryjnie przedmioty codziennego użytku były projektowane przez artystów.
Działania takie podejmowały, za sprawą Telakowskiej, rozmaite instytucje i wytwórnie, takie jak Wydział Planowania, Wydział Wytwórczości oraz Biuro Nadzoru Estetyki Produkcji przy Ministerstwie Kultury i Sztuki, Instytut Wzornictwa Przemysłowego, Pracownia Doświadczalna Druków i Malowania na Tkaninie w Milanówku; fabryki wyrobów ceramicznych we Włocławku, Kole, Pruszkowie i Ćmielowie; Liceum Technik Plastycznych i Szkoła Zawodowa Żeńska im. Heleny Modrzejewskiej w Zakopanem; Centralne Biuro Wzornictwa Przemysłu Lekkiego (działające od 1960 r.). Wśród nich szczególne znaczenie miał, stworzony w 1950 r., Instytut Wzornictwa Przemysłowego. Wzorcownia IWP stała się bankiem projektów, modeli i prototypów mebli, tkanin, szkła, ceramiki oraz innych przedmiotów. Pod koniec lat 70. zbiory te miały już wartość kolekcji muzealnej. Pomysł przekazania ich do MNW był ostatnią inicjatywą odchodzącej na emeryturę Wandy Telakowskiej. Zbiory przyjął prof. Stanisław Lorentz, tworząc Ośrodek Wzornictwa Nowoczesnego. Organizatorką i wieloletnim kierownikiem Ośrodka była kustosz Hanna Chwierut-Jasicka. Od 1993 r. funkcję tę pełni Anna Maga. W 1995 r. kolekcja powiększyła się o zbiory Sztuki Zdobniczej Współczesnej MNW, gromadzone przez Hannę Kotkowską-Bareję.
|
|
|
|
