|
Posiada ponad 50 000 obiektów pochodzących głównie z terenu Europy, ale także, w przypadku monet nowożytnych, z obu Ameryk i Afryki. Napisowe monety azjatyckie z uwagi na odmienność alfabetu należą do Działu Monet Wschodu. Ze względu na rozległy obszar czasowy, od ok. X w. do czasów współczesnych, kolekcję można podzielić na monety okresu średniowiecznego i nowożytnego. Do najcenniejszych monet wczesnego średniowiecza europejskiego należą denary cesarza Karola Wielkiego, Ottona i Adelajdy, Aetherlreda II i innych ówczesnych władców, bite we Francji Anglii i Danii, w księstwach niemieckich, w mennicach czeskich. Na uwagę zasługuje zbiór beznapisowych brakteatów niemieckich – edycje przeorysz opactwa Quedlinburg, margrabiów Marchii Miśnieńskiej, przełożonych mennic arcybiskupich. W średniowiecznym mennictwie powszechne było srebro, w XIV w. pojawiła się reprezentacyjna, bardziej wartościowa moneta złota. Nowa Moneta Aurea jest licznie reprezentowana przez włoskie, węgierskie, niemieckie dukaty, francuskie ecu d`or, angielskie noble. Nominałom w szlachetnym kruszcu towarzyszy nowa ikonografia władcy z atrybutami triumfatora. W mennictwie okresu nowożytnego można prześledzić niemalże wszystkie emisje talarów, od najwcześniejszych, tzw. Joachimowskich, bitych na pocz. XVI w. przez braci Schlick w Jachimowie na Rudawach, poprzez różnorodne bicie monety cesarskiej, miejskiej, książęcej i biskupiej rozległego imperium Habsburgów. Wyróżniają się tu monety oblężnicze, budzące zainteresowanie ze względu na nietypowy kruszec, jak i okoliczności ich bicia.
|
