|
W pierwszej sali obejrzeć można późnośredniowieczne początki i dalszy rozwój nowożytnego malarstwa włoskiego, dzieła artystów późnego Trecenta (XIV w.), Quattrocenta (XV w.) i początków Cinquecenta (XVI w.) – od obrazów utrzymanych jeszcze w tradycyjnej formule bizantynizującej albo w wytwornym stylu międzynarodowego gotyku (np. Lorenzo Veneziano) po znakomite przykłady wczesnego i dojrzałego renesansu (Sandro Botticelli, Madonna z Dzieciątkiem, Cima da Conegliano, Chrystus wśród doktorów).
W drugiej sali wystawione są ogromne pale d’altare (obrazy ołtarzowe), malowane dla włoskich kościołów (np. Paris Bordone, Sacra Conversazione). Zestawione są one z niewielkimi obrazami przeznaczonymi dla prywatnej dewocji (np. Pedro de Campagna, Biczowanie Chrystusa).
Kolejna sala mieści bardzo ciekawy zbiór caravaggionistów włoskich, a więc kontynuatorów stylu wielkiego mistrza z początku XVII w. – Caravaggia, którego rewolucyjna twórczość inspirowała artystów różnych ośrodków malarstwa włoskiego – od Rzymu i Wenecji (Niccolò Renieri, Scena karnawałowa) po Neapol (Bernardo Cavallino, Sen św. Józefa).
Sala malarstwa weneckiego XVI–XVII w. ukazuje dzieła renesansowych mistrzów epoki Giorgiona i Tycjana: Carianiego, Parisa Bordone, Jacopa Tintoretta, Francesca Bassana – oraz wybitnych malarzy barokowych (Strozzi, Carneo, Carlotto i in.).
Następne sale prezentują różne formuły włoskiego malarstwa XVII-XVIII w.: dekoracyjny lub ekspresyjny barok, klasycyzację, tendencje realistyczne. Prezentują je wielkie obrazy religijne (Mattia Preti, Pokłon pasterzy), mitologiczne (Luca Giordano, Prometeusz) i historyczne (Giuseppe Maria Crespi, Lucjusz Junius Brutus całujący ziemię), bogate martwe natury (Giuseppe Recco).
W sali pejzażu (Marco Ricci, Antonio Tempesta) wyodrębniony został ciekawy gabinet osiemnastowiecznych kaprysów architektonicznych (Bernardo Bellotto, Michele Marieschi) i wedut (Gaspare Vanvitelli).
W ostatniej sali dominują portrety XVII–XVIII w.: oficjalne – monarsze, ale również kameralne – prywatne. To właśnie tu prezentowane są najciekawsze przykłady malarstwa francuskiego (Philippe de Champaigne, Portret kardynała Richelieu), a poza portretami także sceny historyczne (Antoine Watteau, Nadanie orderu następcy francuskiemu tronu), rodzajowe (Jean Baptiste Greuze i Hubert Robert) i pejzaże (Joseph Vernet).
|
