W Zbiorach Sztuki Starożytnej znajduje się nieduża kolekcja zabytków pochodzących z różnych obszarów cywilizacyjnych Starożytnego Bliskiego Wschodu (Mezopotamii, Iranu, Syrii, Fenicji). Odzwierciedla ona tylko w ograniczonym zakresie dorobek bogatych, wysoko rozwiniętych centrów, istniejących na tym obszarze od IX tys. przed Chr. (epoki neolitu) do 2. poł. 1. tys. po Chr.

Kolekcja, ta – niemal w całości prezentowana w Galerii Sztuki Starożytnej - pozwala na zilustrowanie niektórych ważnych zjawisk artystycznych i cywilizacyjnych Starożytnego Bliskiego Wschodu. Składają się na nią wysokiej klasy wyroby rzemiosła artystycznego, dokumenty pisane, a także elementy uzbrojenia oraz przedmioty codziennego użytku - narzędzia i naczynia ceramiczne.

Ze względu na bardzo fragmentaryczny charakter kolekcji nie było możliwe pokazanie poszczególnych kultur w ich rozwoju chronologicznym. Zabytki, różne zarówno pod względem chronologii, jak i proweniencji, eksponowane są w dziewięciu gablotach, zestawione w grupy według wspólnego, przeważnie funkcjonalnego, kryterium.

Do najbardziej interesujących obiektów należą: złota irańska protoma byka, fragmenty marmurowych reliefów z pałaców królów asyryjskich, mezopotamskie tabliczki i inskrypcje klinowe, pieczęcie cylindryczne oraz tzw. brązy luristańskie.

Na uwagę zasługuje również zespół obiektów pochodzących z polskich wykopalisk ratunkowych w północno-wschodniej Syrii: naczynia, drobne narzędzia, przedmioty wotywne i ozdoby (w większości z poł. III tys. przed Chr.). Połowę tego zbioru prezentujemy w Galerii, pozostała część znajduje się w magazynie.